Το Μωρό Μου

 

Δεν θα σχολιάσω τί έγινε χθες.
Ειπώθηκαν τόσα πολλά και από τόσους πολλούς που φαντάζομαι πως η δική μου άποψη των πραγμάτων απλά … περιττεύει.
Θέλω όμως να μοιραστώ μαζί σας τα συναισθήματα και την συγκίνηση που ένιωσα βλέποντας το μικρό μου αστροπελέκι να παρελαύνει.
Παραστάτης παρακαλώ!
Και δεν συγκινήθηκα απλά.
Ένας λυγμός μου έκλεινε το λαιμό και με έπνιγε.
Μνήμες έρχονταν κι έφευγαν.
Τότε που το πρωτοείδα.
Ένα μικροσκοπικό ξανθό αγοράκι που οι βρεφοκόμες το είχαν ντύσει, χτενίσει και στολίσει λέγοντάς του πως θά’ρθει η «μαμά» του να το πάρει σπίτι.
Και για καιρό πολύ μετά νόμιζε πως έτσι γεννιούνται τα μωρά.
Σε ένα μεγάλο σπίτι μαζί με άλλα και κάποια στιγμή πάει η «μαμά» κι ο «μπαμπάς» και τα παίρνει….
Όταν μου το είχε πει είχα μείνει άφωνη!
Και τώρα εκτάκι πια παρελαύνει γεμάτο καμάρι!
Και είμαστε όλοι εκεί..
Ο μπαμπάς του, η μαμά του, ο αδελφός του, ο νονός κι η νονά του, όλοι…
Και του στέλναμε μηνύματα αγάπης.. που ξέρω πως τα ένιωσε..
Από την σφιχτή αγκαλιά και το χαμόγελο της ικανοποίησης στο προσωπάκι του μόλις τέλειωσε η παρέλαση.


Written By
More from Tzina Varotsi

Τυχερά αυτοκίνητα!

Eίμαστε όλη η οικογένεια στο σπίτι χθες βράδυ, όταν ξαφνικά για άλλη...
Read More

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *