Η Κωνσταντινούπολη Που Αγάπησα

η-κωνσταντινούπολη-που-αγάπησα

 

Υποσχέθηκα να μοιραστώ μαζί σας τις εντυπώσεις μου απ’ το πρόσφατο ταξίδι μας στην Πόλη και αυτό θα κάνω.
Μόνο που είναι αδύνατον να τα συμπεριλάβω όλα σε μια και μοναδική ανάρτηση, οπότε οπλιστείτε με υπομονή γιατί θα σας πάρω μαζί μου στο ταξίδι και θα τα δούμε όλα (ή σχεδόν όλα) μέρα-μέρα.


Η αλήθεια είναι πως πάλι δεν θα καταφέρω να περιγράψω όσα είδα, ένιωσα κι όσα με συγκίνησαν..

Θα προσπαθήσω όμως να σας μεταφέρω μια μικρή, ελάχιστη γεύση από αυτά!

 

i-poli-pou-agapisa

 

Το ταξίδι μας ξεκίνησε την προηγούμενη Δευτέρα.

Η πτήση μας ήταν στις  08:25 το πρωί.
Σηκωθήκαμε λοιπόν στις 06:00, μετά από μια σχεδόν άυπνη νύχτα γεμάτη υπερένταση για ό,τι μας περίμενε!
Ασπαστήκαμε σταυρωτά τ’ αστροπελέκια δίνοντας συνεχείς συμβουλές και οδηγίες και βγήκαμε από την βεράντα της κουζίνας να κατέβουμε στο γκαραζ της αυλής που ήταν το αυτοκίνητο.
Θα μας πήγαινε στο αεροδρόμιο ο δεύτερος από τους μεγάλους μου γιους ο οποίος θα έμενε κιόλας μαζί με τ’ αστροπελέκια για όσο θα λείπαμε.
Έξω στην βεράντα λοιπόν στράφηκα τυχαία και κοίταξα τα δυο γλαστράκια που είχα φυτέψει τους βολβούς απ’ τις γλαδιόλες των ψηφιακών γειτονιών και τότε είδα δυο πράσινα φυλαράκια να ξεπροβάλουν στο χώμα!
Η χαρά μου ήταν απερίγραπτη!
Έβγαλα κατ’ ευθείαν την φωτογραφική μηχανή και τράβηξα την πρώτη φωτογραφία στο ξεκίνημα του ταξιδιού μας!
Τις γλαδιόλες μου!
Και  βέβαια από εκείνη τη στιγμή και για πέντε μέρες, η φωτογραφική μηχανή έγινε η φυσική προέκταση του χεριού μου!
Έχω τραβήξει γύρω στις 1500 φωτογραφίες..
Εσείς θα δείτε μόνο ένα μικρό αριθμό από αυτές γιατί αλλιώς θα έπρεπε να ανεβάζω για αρκετό καιρό μόνο φωτογραφίες και τίποτα άλλο, οπότε στο τέλος με το δίκιο σας, θα με κράζατε.
Συνέχισα λοιπόν να φωτογραφίζω ακόμα και στην απογείωση

 

view-from-airplane

 

προσπαθώντας από ψηλά να διακρίνω το σπίτι μας και στη συνέχεια τα σύννεφα που ολοένα και πύκνωναν

 

clouds

 

ώσπου πάνω από την Τουρκία πια, ριπές από βροχή ήρθαν και θόλωσαν το τζάμι του παραθύρου μου

 

rain

 

και μας προετοίμασαν για τον καιρό που θα συναντούσαμε μετά την προσγείωση..
Η Κωνσταντινούπολη μας υποδέχτηκε βροχερή!
Τίποτα όμως δεν ήταν δυνατόν να μας πτοείσει.
Το πρώτο που αγοράσαμε ήταν μια ομπρέλα από τους πλανόδιους πωλητές που βρίσκονταν έξω απ’ το μετρό και ξεκινήσαμε να γνωρίσουμε αυτή την Πόλη που έκρυβε απίστευτους θησαυρούς ιστορίας και πολιτισμού και είχε ρίζες ελληνικές.. βυζαντινές!
Αφήσαμε τα πράγματά μας στο ξενοδοχείο και ξεκινήσαμε με τα πόδια για το παλιό παλάτι, το Τοπ Καπί, που βρίσκονταν πολύ κοντά.
Στην διαδρομή συνέχισα απτόητη τα κλικ μου..

 

hotel

 

windows

 

shop

 

sweets

 

Κι όταν πια φτάσαμε, σταθήκαμε κάτω από την βροχή και περιμέναμε καρτερικά στην ουρά για να βγάλουμε το εισιτήριο για την είσοδο.

 

raining

 

castle

 

Περνώντας την πύλη μεταφερθήκαμε αιώνες πίσω για να θαυμάσουμε ανεκτίμητους θησαυρούς που δυστυχώς απαγορευόταν η φωτογράφιση τους..
Έτσι τα μόνα που μπόρεσα να απαθανατίσω ήταν οι αμέτρητοι οντάδες

 

odas

 

τα απίστευτα σε διακόσμηση τζάκια, οθωμανικού στυλ, που είχε το κάθε δωμάτιο

 

 

τα εξαίσια βιτρό παράθυρα τα οποία περιστοιχίζονταν από καταπληκτικά iznik πλακάκια

 

vitro

 

τα περίτεχνα διακοσμημένα ταβάνια των δωματίων

 

ceiling

 

πολλές από τις εξωτερικές αυλές που το παλάτι διέθετε αρκετές

 

yard

 

και απόψεις από τα χαγιάτια

 

otoman-building

 

 Περιπλανηθήκαμε για ώρες στο παλάτι του σουλτάνου και κατόπιν στους δαιδαλώδεις διαδρόμους και τα δωμάτια του χαρεμιού πριν φύγουμε για να μπούμε πρώτα στο πάρκο που βρίσκεται δίπλα από την είσοδο των τειχών
park
flowers
και μετά να κατηφορίσουμε προς τον πύργο του Γαλατά, αφού πρώτα κάναμε μια στάση για φαγητό έτσι ώστε να έχουμε δυνάμεις  να περπατήσουμε την μεγάλη ανηφόρα που μας έκοψε την ανάσα μέχρι να τον αντικρύσουμε τεράστιο κι επιβλητικό μπροστά μας.
galata-towel
towel
σταθήκαμε πάλι στην ουρά για να μπούμε, να ανέβουμε με το ασανσέρ και να απολαύσουμε την υπέροχη θέα απ’ το μπαλκόνι του
κωνσταντινουπολη
και μετά ήπιαμε τον καφέ μας συνεχίζοντας να απολαμβάνουμε την θέα και κουβεντιάζοντας για όσα μοιραζόμασταν..
cafeteria
view
 Είχε νυχτώσει πια για τα καλά όταν κατηφορίσαμε για να επιστρέψουμε κατάκοποι  στο ξενοδοχείο μετά από μια εξαντλητική αλλά γεμάτη όμορφες εικόνες πρώτη μέρα.
tram
συνεχίζεται….
Written By
More from Tzina Varotsi

Θυμώνω

  Ανταγωνιστική δεν ήμουν ποτέ. Απλά προσπαθούσα να κάνω την δουλειά μου...
Read More

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *