Μια Πρωινή Φωτογράφιση

mia-proini-fotografisi

 

Η  φωτογραφία ξεκίνησε σαν ένα  ενδιαφέρον που σκοπό είχε να βελτιώσει  την αισθητική του blog μου,  αλλά όσο περνά ο καιρός  εξελίσσεται σε μεγάλη αγάπη!


 

newday

 

Όσο μαθαίνω τόσο μαγεύομαι..

Και οφείλω να παραδεχτώ πως ήμουν τυχερή..

Τυχερή γιατί έπεσα πάνω σ’ ένα άνθρωπο που έχει όχι μόνο  γνώσεις αλλά κυρίως πάθος για το αντικείμενο.

Κι ας γκρίνιαζα συνέχεια για τα θέματα των ασκήσεων που μας έβαζε.. (κάποιοι ίσως να θυμόσαστε την  ιστορική εκείνη φωτογράφιση των.. πηρουνιών!)

Τώρα που δεν θα τον έχουμε πια – μιας και μια μετακόμιση έφερε τα πάνω κάτω –  έχω πέσει σε βαθιά μελαγχολία..

Αχ  Δάσκαλε ..

Όμως τις άλλες  που η «συμμαθήτρια-κολλητή» πρότεινε πολύ πρωινή φωτογράφιση (σχεδόν νυχτερινή) πέταξα την σκούφια μου και  ο Δάσκαλος δήλωσε πως θα ήταν μαζί μας..  τι χαρά!!

Έτσι βρεθήκαμε λίγο πριν τις έξι το ξημέρωμα πάνω από το λιμάνι της Ραφήνας.

Η  Νάνσυ,  «συμμαθήτρια» κι εκείνη στην ομάδα φωτογραφίας,  ανέλαβε χρέη μοντέλου και ριχτήκαμε στην δουλειά..

Το εκκλησάκι του άγιου Νικόλα  ήταν το «σκηνικό»..

 

agios-nikolaos

 

Εγώ τα κλασικά… γκρίνιαζα για διάφορα και είχα ατέλειωτες απορίες τύπου:

«τι θα κάνω τώρα που μου βγαίνει σκοτεινή;- τι διάφραγμα να βάλω; – γιατί μου βγαίνει θολή;  – τι ταχύτητα να βάλω;  – τι είναι το white balance; –  γιατί εγώ δεν το ξέρω; – πότε το κάναμε αυτό το μάθημα;»

Με Ιώβεια υπομονή  ο Δάσκαλος μου απαντούσε .. (να δεις που γι’ αυτό παίρνει των ομματιών του ο άνθρωπος.. δεν με αντέχει πια)..

Από ψηλά κοιτούσα την κίνηση κάτω στο λιμάνι  και χάζευα τα καράβια που γέμιζαν σιγά σιγά κόσμο λίγο πριν αναχωρήσουν για τα  νησιά.

 

port

 

Εν τω μεταξύ άρχισε να χαράζει..

 

synrise

 

Αφού έφερα γύρω  το εκκλησάκι πέντε έξι φορές, αφού τέλειωσα τον καφέ που είχα πάρει μαζί μου, αφού ακολούθησα τον Δάσκαλο κατά πόδας και του έκανα τα νεύρα τσατάλια, αφού είχα εκφράσει δεκάδες απορίες και είχα στερέψει πια από κάθε διάθεση γκρίνιας, αποφάσισα πως ήρθε η ώρα να.. «δουλέψω»..

Και άρχισα τα κλικ..

 

figure photo lady

 

Κάποια στιγμή ένας χαρακτηριστικός ήχος στην μηχανή με ειδοποίησε πως η πρώτη memorycard είχε γεμίσει και πέρασα στην δεύτερη..

 

woman

 

Με είχε συνεπάρει όμως πια ο οίστρος και είχα αρχίσει μέχρι και  να δίνω οδηγίες στο «μοντέλο».

– Έλα πιο κοντά..  ρίξε το κεφάλι πίσω.. κοίτα με .. χαμογέλασε.. χαλάρωσε την έκφρασή  σου.

 

feeling looking

 

Αν με άκουγε κανείς περαστικός θα νόμιζε πως είχε να κάνει με επαγγελματία φωτογράφο τουλάχιστον!

Από τα εκατοντάδες κλικ οι φωτογραφίες  που άξιζαν τελικά δεν ξεπερνούν  σε αριθμό τα δάχτυλα του ενός χεριού..

Και πάλι καλά ..

Υστερόγραφο 1 . Αυτή η ανάρτηση ήθελα να είναι «αποχαιρετιστήρια» για τον Δάσκαλο που μου  μετέδωσε (και συνεχίζει) τις γνώσεις και την αγάπη του για την φωτογραφία..

Όμως  δεν νιώθω πως τον αποχαιρετώ τελικά..

Γιατί έχω την αίσθηση πως, εκτός από γνώσεις που απέκτησα από κείνον και τον ευχαριστώ πολύ γι’ αυτό .. απέκτησα  κάτι πολύ πιο σημαντικό.. πολύ πιο ουσιαστικό.. πολύ πιο πολύτιμο..  έναν φίλο!

Να’ σαι καλά Δάσκαλε!

Να’ σαι καλά φίλε!

Υστερόγραφο  2. Δάσκαλε απελπίσου γιατί δύσκολα θα γλυτώσεις από μένα!

teacher-and-i

 

 

 

Written By
More from Tzina Varotsi

Περιμένοντας Τα Χριστούγεννα

  Περιμένοντας τα Χριστούγεννα βολτάραμε στα μαγαζιά, φωτογραφίσαμε τον γελαστό άγιο Βασίλη...
Read More

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *